دعا و شرح فرازهایی از ادعیه در مسیر مراقبه و سلوک

دعای آغاز مراقبه:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي، وَأَعُوذُ بِكَ أَنْ أَرْجِعَ إِلَى أَعْمَالِي.
“پروردگارا، از شرّ نفس خود به تو پناه می‌برم، و از بازگشتن به حساب اعمال خودم (بدون تو) به تو پناه می‌جویم.”

شرح:
این فراز، کلید مراقبه است. مراقبه کننده ابتدا خود را از حجاب “خودبینی” می‌رهاند و تمام پناه را به خدا می‌سپارد. نفس، بزرگترین مانع حضور است.

فرازی از دعای کمیل:
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَحْبِسُ الدُّعَاءَ.
“خدایا، گناهانی را که مانع اجابت دعا می‌شوند، بیامرز.”

شرح:
در هنر مراقبه، “حضور” همان دعای بی‌زبانی است. گناهان قلب را زنگار می‌بندد و مانع درک حضور حق می‌شوند. این فراز، طلب پاکسازی باطن برای شنیدن نجوای دوست است.

فرازی از مناجات شعبانیه:
إِلَهِي هَبْ لِي كَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَيْكَ.
“معبودا! به من کمال قطع و بریدن (از غیر تو) را عطا فرما.”

شرح:
هدف نهایی مراقبه، همین “انقطاع” است. قطع وابستگی دل به هر آنچه غیر خداست. مراقبه، تمرین این قطع است؛ پاسبانی از دروازه‌های حواس تا فقط “او” وارد حریم دل شود.

دعای حفظ حضور در عمل:
يَا دَائِمُ، أَلْلِهُمَّ احْفَظْنِي فِي مَشِيئَتِي وَ رُقُودِي وَ كَلَامِي وَ صَمْتِي.
“ای پایدار! خدایا مرا در رفت و آمدم، در خواب و بیداری‌ام، در سخن و سکوتم حفظ کن.”

شرح:
این دعا، ترجمان عملی “مراقبه در عمل” است. حضور حق تنها در سجاده نیست؛ در همه احوال باید در محضر او بود. این فراز به ما می‌آموزد که “حضور” را در تمام لحظات روزمره زنده نگه داریم.

فرازی از دعای عرفه:
مَتَى غِبْتَ حَتَّى تَحْتَاجَ إِلَى دَلِيلٍ يَدُلُّ عَلَيْكَ؟
“کی ناپدید بوده‌ای که نیاز به دلیلی باشی که به تو راهنمایی کند؟”

شرح:
این جمله عارفانه، اساس “ذکر قلبی” است. او هرگز غایب نیست؛ این ما هستیم که به او پشت کرده‌ایم. مراقبه، کشف این حضور همیشگی است. تمرین ذکر خفی، زدودن غبار غفلت از آینه دل است تا این حقیقت را بی‌واسطه ببینیم.

نکته پایانی:
هنر مراقبه، همان “ادب حضور” است. دعاهای ما بهترین استاد این هنرند. آن‌ها نه فقط کلامی برای خواندن، که نقشه‌ای برای سفر به ملکوت دل هستند. در این دوره، همراه با تکنیک‌ها، با این ادعیه انس می‌گیرید تا مراقبه‌تان، واصل معبود شود، نه محبوس تمرین.

درود بر شما که دل را به مدرسه‌ی عشق می‌سپاری